De meeste vrouwen kregen de diagnose pas op late of heel late leeftijd. Daaraan vooraf gingen vele andere diagnoses zoals depressie, PMS, borderline en nog veel meer. Maar pas bij de diagnose autisme of een andere neurodivergentie vielen er eindelijk kwartjes.
Maar hoe komt het toch dat de diagnoses pas zo laat gesteld worden. Heeft het te maken met verschillen tussen vrouwen en mannen op dit gebied? Bijna alle onderzoek is nl. gedaan bij mannen, maar nu blijkt dat er grote verschillen zijn. Hoe was dat voor je om zo laat de diagnose te krijgen? Was je blij of boos? Kun je het accepteren? Hoe gaat je omgeving ermee om? Lukt het je om eindelijk jezelf te kunnen zijn en krijg je die ruimte? Marije gaat hierover in gesprek met de vrouwen.